X
تبلیغات
رایتل

بی در کجا

سال بلوا - عباس معروفی

ماه محرم است،همه می خوانند : حسین حسین حسین وای

نوش آفرین می خواند : حسین حسین حسینا.

از بد روزگار نوش آفرین به دکتر معصوم بله می گوید، اما انگار روزگار کمر به نابودی همه بسته است، دکتر معصوم، روستازاده ای که با هزار رنج و مشقت و با پشتوانه ی هوش و ذکاوتش پزشک شده است، حالا عقده ها و کمبودهایش امانش را بریده اند، دائم الخمرش می کنند، به جان زنش(نوش آفرین) می اندازندش. اول زنش را دیوانه می کند و می کشد و سپس خودش را. اما نوش آفرین در این عمر کوتاهش خسته از بی مهریهای زمانه و دلگیر از بی توجهی های معصوم، در تنهایی خودش، دل به رویاهایش می بندد، در عالم خیال عاشق پسرک کوزه گری می شود و شب و روزش را با او می گذراند، حسینا را دوست می دارد، نوازشش می کند، به خواستگاری خودش می آوردش، از مادر برایش جواب منفی می گیرد و در قالب عشقی نفرینی، می پرستدش، در غم دوریش می شکند، چون شمع آب می شود و آنقدر در بستر می ماند تا می میرد. سال بلوای عباس معروفی، آدم را یاد کاتدرالِ  یوسا می اندازد، بیچارگیهایِ انسانهایی که زمانه از آنها زنجیر می سازد، به پای هم می پیچدشان و دست آخر همدیگر را به گا می دهند.

پ.ن: کلمه بی ادبی آخری از متن رمان کاتدرال نوشته ی بارگاس یوسا است.  

تاریخ ارسال: جمعه 4 بهمن‌ماه سال 1392 ساعت 12:32 ق.ظ | نویسنده: محمدرضامحمدجانی | چاپ مطلب
نظرات (2)
جمعه 4 بهمن‌ماه سال 1392 06:53 ب.ظ
دل آرام
امتیاز: 0 0
لینک نظر
یعنی حتی نوش آفرین در رویای خودش هم نتونست خوشبخت باشه. نشد یه رویای شیرین برای خودش بسازه...
شنبه 5 بهمن‌ماه سال 1392 08:25 ق.ظ
'گمشده
امتیاز: 0 0
لینک نظر
عمری دگر بباید بعد از وفات ما را/ کاین عمر طی نمودیم اندر امیدواری
بعععععله!
اصلا عاشق همین بی ادبیاتم!
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد